Vrienden en sympathisanten,

Lap, ’t is zo ver! Voorbije week heeft Vlaanderen andermaal getoond dat het nog altijd niet in het reine is gekomen met zijn oorlogsverleden. Twee weken geleden kreeg de samenleving in Vlaanderen het nog zwaar te verduren door de oprichting van MNM, en nu voert men quota in op alvast twee andere staatszenders.

Dat dit zo ver is moeten komen, is in grote mate te wijten aan Vlapo, een criminele non-talent organisatie voor aan lager wal geraakte BV’s en rechts aangebakken dorpspolitici, die ijveren voor meer Vlaamsche muziek op onze radio’s (lees: ijveren voor hun eigen portemonnee.) Dat staatszenders die principieel neutraal en onafhankelijk zouden moeten zijn, zwichten voor deze politieke extremisten en eenvoudigweg op hun verzoek Stalinistische censuurpraktijken invoeren, is een kaakslag voor de democratie.

Eén van de politieke barricadenspringers voor deze cultuurbaden naar Noord-Koreaans model, is Geert Bourgeois. Deze extreem-rechtse Vlaams-Nazitionalist deelde ooit met het budget voor ontwikkelingssamenwerking subsidies uit aan televisieprogramma’s, zoals Familie en Vlaanderen Vakantieland (lees hier, blz. 31), en wil nu aan iedere burger het Vlaamse levenslied opdringen als culturele volmaaktheid. Deze idealisering van de boerekermiscutluur past perfect in het rijtje van Holocaust, Goelag en Bush-doctrine. Een krachtig antwoord van de VN-veiligheidsraad dringt zich dan ook op.

Wanneer liberale Margriet mekkert dat er weinig Vlaamsche schlagers op de radio worden gespeeld, kan ik als blues-liefhebber nog veel harder mekkeren. Bovendien biedt mijn muziekkeuze wél een culturele meerwaarde.

Wanneer Luc Appermont vraagt ofdat er een kwaliteitsverschil bestaat tussen Bob Dylan en ‘in een klein stationnetje’, is mijn antwoord volmondig: “Ja!!!”

En wanneer Micha Mara vraagt: “Wat is kwaliteit?” Is mijn antwoord: “Dit!!!”

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

P.S. Om ons standpunt kracht bij te zetten, is er ook een actiegroep opgericht op facebook: Voor een vrij en open Vlaanderen, geen quota op onze radio’s!

Tanya Donelly

Vrienden en sympathisanten,

Toen alternatieve muziek begin jaren ’90 eindelijk op de radio mocht gedraaid worden, begonnen sommige muzikanten promiscu artistiek gedrag te vertonen. Eén van de beruchte rondfladderaarsters was de aaibare Tanya Donelly. In de jaren ’80 richtte ze met haar stiefzus, Kristin Hersh, de onvergetelijke Throwing Muses op.

Kim Deal

Na een tijdje kon Tanya hier geen voldoening meer uit putten en ging ze vreemd met mijn persoonlijke (culturele) natte puberdroom, Kim Deal, die toen vond dat ze niet genoeg aandacht kreeg bij de Pixies (de beste groep aller tijden, nvdr.) Niet lang daarna voelde koddige Tanya dat ook de Breeders voor haar te klein waren en besloot ze om op haar eigen te beginnen.

Belly - Star

In 1993 bracht ze met haar eigen band (Belly) haar debuutalbum, Star uit. Een mijlpaal die genomineerd werd voor drie Grammy’s, maar vooral: een aanrader!

Om een stukje te horen begeleid door irrelevante beelden:

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

MNM

Radio Bomma is dood!

Olé, olé!

Er is wel een opvolger, MNM.

AWOERT!

Voorbije maandag ging de nieuwe hippe, happy hitzender, MNM, de ether in. Ik had het voornemen om onderweg naar het werk het nieuwe radiofenomeen te ondergaan. Dit heb ik tot aan de afrit Rumst volgehouden.

Aan dit nieuwe bezielende radioproject mogen alle mediagerichte BV’s zonder éénduidig talent meedoen. Mischien had Radio Betty een betere naam geweest. Op het moment dat ik luisterde, kwam Ann Van Elsen in een beheerste euforie omroepen: “Goh, echt wel kicken!” Wonderbaarlijk hoe deze Molse nymf de meest trendy buzzwords in haar afgetrainde dictietaaltje integreert. Respect! Al zie ik ze natuurlijk liever poseren.

Milc Inc-fanclub

Het ergste is echter dat men alweer de überjohny, Regi Pinxten, heeft opgevist. Dit rotjoch begon zijn carriere als jetonverkoper bij de botsauto’s op de kermis van Neerpelt. Al snel maakte hij daar een carrière canapé en mocht hij ook de geluidsknoppen bedienen, alwaar hij ontdekt werd door die andere Limburgse electrojeanet, Pat Krimson. Die had daar net zijn synthesizertje bijeengeschoten waarmee hij later die Peter uit familie zou begeleiden. De dramatische gevolgen zijn bekend. De nieuwe radiozender opende zelfs met één van de geluidsopnames van de poulain van criminele Pat. Deze triestige climax in de carrière van voornoemd ettertje heeft mij overhaald om de zelfhulpgroep op facebook op te richten: De laatste Belgen die Milc Inc ordinaire Johnny- en Marinamuziek vinden.

Enfin, na de nodige trappisten en temesta’s heb ik mezelf dan toch getroost met de gedachte dat er ergere dingen in het leven zijn dan een nieuwe radiozender.

Ron Asheton

Het verlies van de Stooges-gitarist, Ron Asheton bijvoorbeeld, die met zijn legendarisch gitaarlijnen einde jaren ’60 deed wat de Sex Pistols einde jaren ’70 probeerden na te doen en daarmee bijdroeg aan de cultstatus van de rocklegende en King of Punk: Iggy Pop.

In volgende fragment kan je zien hoe deze sympathieke helden anderhalf jaar geleden nog bewezen dat cool zijn rond je zestigste mogelijk is. Voor Piemelmans was dit het dolste moment van zijn leven, voor de cable guy daarentegen…

Om te horen en te zien:

Hey Hey My My, Rock ‘n Roll can never die!

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

P.S.: omdat men van de Stooges nooit genoeg kan krijgen en omdat ik jullie allemaal zo graag zie, krijgen jullie er nog 1969 en I wanna be your dog bovenop.

Houthakkershemden

1992: Nirvana had de wereld platgewalst, houthakkershemden waren trendy en enkel vrouwen hadden soms nog kort haar. Echter niet altijd. Zo vroegen wij ons heel de zomer lang af ofdat het dan wel een zanger of een zangeres was die Mr. Big de dieperik inzong.

Mr. Big - To Be With You

Dankzij moderne technologie (internet) en geavanceerde onderzoekstechnieken (Wikipedia) heb ik nu kunnen achterhalen dat het een zanger zou zijn. Een ander pareltje om niet te vergeten van dat jaar was de Youth against Fascism, een evergreen van het avangardistische Sonic Youth. Op de 0110 concerten bracht Tom Barman met volle overtuiging een cover hiervan, jammer genoeg kon dit niet aan het origineel tippen.

Voor al wie wil horen hoe een basgitaar aan de distortionpedaal klinkt en wil zien hoe men een gitaar met drumsticks bespeelt:

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

Vrienden en sypathisanten,

Onlangs was het precies 50 jaar geleden dat het legendarische Miles Davis-album, Kind of Blue, werd uitgebracht. Zowaar een muzikale mijlpaal en misschien wel het enige commerciële jazz-succes ooit.

Het magische aan deze plaat is waarschijnlijk dat ze aanslaat bij iedereen. Voor de échte kenners is dit een harmonieus evenwicht met een fruitig aroma, waarin de chocoladetoetsen perfect tot hun recht komen.  De subtiele houtsmaak geeft dat ietsjes extra. Tenslotte kunnen de tanines die vrijkomen door Miles Davis met John Coltrane en Bill Evans samen te laten chambreren, een opwindend gevoel in de calson met zich meebrengen. Voor het gewone volk is dit een goede instapplaat in het genre, zonder kurksmaak. Een plaat uit de periode dat Jazz nog muziek was, en geen surrealistisch aaneenrijgen van abstracte toonladders.

Daarom, vrienden en sympathisanten, proef en geniet. Want Miles Davis is er niet alleen voor anorexische fijndegusteerders, maar ook voor gulzige veelvraten. En met de feestdagen in het vooruitzicht mag er al eens geschranst worden.

Tot de volgende keer alweer,

Andoke