MNM

Radio Bomma is dood!

Olé, olé!

Er is wel een opvolger, MNM.

AWOERT!

Voorbije maandag ging de nieuwe hippe, happy hitzender, MNM, de ether in. Ik had het voornemen om onderweg naar het werk het nieuwe radiofenomeen te ondergaan. Dit heb ik tot aan de afrit Rumst volgehouden.

Aan dit nieuwe bezielende radioproject mogen alle mediagerichte BV’s zonder éénduidig talent meedoen. Mischien had Radio Betty een betere naam geweest. Op het moment dat ik luisterde, kwam Ann Van Elsen in een beheerste euforie omroepen: “Goh, echt wel kicken!” Wonderbaarlijk hoe deze Molse nymf de meest trendy buzzwords in haar afgetrainde dictietaaltje integreert. Respect! Al zie ik ze natuurlijk liever poseren.

Milc Inc-fanclub

Het ergste is echter dat men alweer de überjohny, Regi Pinxten, heeft opgevist. Dit rotjoch begon zijn carriere als jetonverkoper bij de botsauto’s op de kermis van Neerpelt. Al snel maakte hij daar een carrière canapé en mocht hij ook de geluidsknoppen bedienen, alwaar hij ontdekt werd door die andere Limburgse electrojeanet, Pat Krimson. Die had daar net zijn synthesizertje bijeengeschoten waarmee hij later die Peter uit familie zou begeleiden. De dramatische gevolgen zijn bekend. De nieuwe radiozender opende zelfs met één van de geluidsopnames van de poulain van criminele Pat. Deze triestige climax in de carrière van voornoemd ettertje heeft mij overhaald om de zelfhulpgroep op facebook op te richten: De laatste Belgen die Milc Inc ordinaire Johnny- en Marinamuziek vinden.

Enfin, na de nodige trappisten en temesta’s heb ik mezelf dan toch getroost met de gedachte dat er ergere dingen in het leven zijn dan een nieuwe radiozender.

Ron Asheton

Het verlies van de Stooges-gitarist, Ron Asheton bijvoorbeeld, die met zijn legendarisch gitaarlijnen einde jaren ’60 deed wat de Sex Pistols einde jaren ’70 probeerden na te doen en daarmee bijdroeg aan de cultstatus van de rocklegende en King of Punk: Iggy Pop.

In volgende fragment kan je zien hoe deze sympathieke helden anderhalf jaar geleden nog bewezen dat cool zijn rond je zestigste mogelijk is. Voor Piemelmans was dit het dolste moment van zijn leven, voor de cable guy daarentegen…

Om te horen en te zien:

Hey Hey My My, Rock ‘n Roll can never die!

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

P.S.: omdat men van de Stooges nooit genoeg kan krijgen en omdat ik jullie allemaal zo graag zie, krijgen jullie er nog 1969 en I wanna be your dog bovenop.

Houthakkershemden

1992: Nirvana had de wereld platgewalst, houthakkershemden waren trendy en enkel vrouwen hadden soms nog kort haar. Echter niet altijd. Zo vroegen wij ons heel de zomer lang af ofdat het dan wel een zanger of een zangeres was die Mr. Big de dieperik inzong.

Mr. Big - To Be With You

Dankzij moderne technologie (internet) en geavanceerde onderzoekstechnieken (Wikipedia) heb ik nu kunnen achterhalen dat het een zanger zou zijn. Een ander pareltje om niet te vergeten van dat jaar was de Youth against Fascism, een evergreen van het avangardistische Sonic Youth. Op de 0110 concerten bracht Tom Barman met volle overtuiging een cover hiervan, jammer genoeg kon dit niet aan het origineel tippen.

Voor al wie wil horen hoe een basgitaar aan de distortionpedaal klinkt en wil zien hoe men een gitaar met drumsticks bespeelt:

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

Vrienden en sympathisanten,

Aangezien we dan toch nog eens samen komen (voor misschien wel de allerlaatste keer in ’t Stoopke) en aangezien dat Sarah Terrorristah en Zat Wardje toch wel heel scheel beginnen te zien, nodigen wij jullie graag uit om een uurtje vroeger te komen (19.00u) zodat het glas al geheven kan worden (en de maag al wat bijgevuld) op deze twee jongste aanwinsten van Prosit Rex.

Prosit Rex Ouwzakkencantus

De schabouwen die nog steeds niet over een erelidkaart van Prosit Rex beschikken, kunnen dan ook nog snel in het reine komen met zichzelf en met hun club.

Tot dan,

Z. Bartje en Andoke

Vrienden en sypathisanten,

Onlangs was het precies 50 jaar geleden dat het legendarische Miles Davis-album, Kind of Blue, werd uitgebracht. Zowaar een muzikale mijlpaal en misschien wel het enige commerciële jazz-succes ooit.

Het magische aan deze plaat is waarschijnlijk dat ze aanslaat bij iedereen. Voor de échte kenners is dit een harmonieus evenwicht met een fruitig aroma, waarin de chocoladetoetsen perfect tot hun recht komen.  De subtiele houtsmaak geeft dat ietsjes extra. Tenslotte kunnen de tanines die vrijkomen door Miles Davis met John Coltrane en Bill Evans samen te laten chambreren, een opwindend gevoel in de calson met zich meebrengen. Voor het gewone volk is dit een goede instapplaat in het genre, zonder kurksmaak. Een plaat uit de periode dat Jazz nog muziek was, en geen surrealistisch aaneenrijgen van abstracte toonladders.

Daarom, vrienden en sympathisanten, proef en geniet. Want Miles Davis is er niet alleen voor anorexische fijndegusteerders, maar ook voor gulzige veelvraten. En met de feestdagen in het vooruitzicht mag er al eens geschranst worden.

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

Vrienden en sympathisanten,

Eigen lof stinkt, maar toch mogen we onze eigen visionaire capaciteiten wel eens in de verf zetten,vind ik.  Reeds op 23 augustus van dit jaar schreef onze redactie over The way to your heart van Soulsister: “ … De Belgische megagroep Soulsister zorgde zo ooit voor een wereldprimeur door een single zonder B-kant uit te brengen…”  (Volledige tekst: hier)

En nu is “The way to your heart” door Radio 2 berkroond in ‘De Eregalerij van het populaire lied in Vlaanderen.”

Wat we in augustus schromelijk over het hoofd hadden gezien, was dat er nog meerdere wereldprimeurs in dit nummer zaten. Zoals u in volgend archiefbeeld kunt zien,  werden bij Jan Leyers en PP Michiels de spiraaltjes van hun respectievelijke vrouwen ingebracht waardoor hun danspasjes dat ‘iets extra’ kregen. De Jan nam echter geen voldoening met enkel het spiraaltje van zijn vrouw en nam ook haar playbackpartijen over, zoals je in het fragment duidelijk kunt zien. En de PP? Die begon zelfs een orgasme te faken. ‘Heaven, it waaas héaaaven…’

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

P.P.S. Omdat ik normaal alleen goede fragmenten aanbied aan mijn vrienden en sympathisanten, hier een klein uitsmijterke. Iets dat we nog in de schuif hadden zitten.