Vrienden en sympathisanten,

Belofte maakt schuld. En aangezien ik beloofd heb om met nog groteren als Marvin Gaye op de proppen te komen, begin ik nu met mijn eerste argumentatieronde.

Billy Preston mocht al op heel jonge leeftijd het podium delen met reuzen als Nat King Cole en Ray Charles, maar echte faam verwierf hij pas toen hij en Eric Clapton werden uitgenodigd door the Fab Four om op hun Witte mee te spelen. Waar het voor Clapton slechts een éénmalige opdracht was, mocht Billy blijven en verwierf hij met recht en reden de titel van vijfde Beatle.

Ook op latere soloplaten van zowel George Harrisson als John Lennon mocht Billy nog geregeld meedoen en ook Eric Clapton, Bob Dylan en the Roling Stones hadden deze sympathieke gospelard graag in hun band bij het verwezenlijken van hun belangrijkste werken.

Ondanks zijn niet te overzien talent, bleef het grote commerciële succes uit en ook met zijn gezondheid ging het niet altijd zo best. In 2006 verliet Billy ons met slechts 59 jaar. Wat blijven zijn zijn onvergetelijke juweeltjes, zoals dit fragmentje dat opgenomen werd tijdens de discoavond van Prosit Rex anno 1975:

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

Vrienden en sympathisanten,

Gisterenochtend heb ik het madammeke van de krantenwinkel nog psychologische bijstand moeten verlenen, omdat ze het niet meer zag zitten. Alle kranten en tijdschriften vinden het tegenwoordig belangrijker om overstocks op te kopen bij ‘De Slechte’en deze aan hun lezers aan te smeren, dan om goede artikels te schrijven. De vrije keuze komt dit in elk geval niet ten goede.

Het arme menske moet nu naast kranten en lottobiljetjes te verkopen, ook bonnen uitknippen en bijhouden, extra bestellingen plaatsen voor mensen die geen aflevering willen missen uit deze of gene spaaractie van één of andere krant of tijdschrift. En dan nog van de bijbestelde CD’s, DVD’s en boeken afgeraken die de mensen dan toch niet komen ophalen ….

Om solidair te zijn met het madammeke van de krantenwinkel en omdat wij vinden dat wij dat zelf beter kunnen, zullen wij vanaf nu de actie black-is-beautiful van de Standaard saboteren door zelf een hors-série black-is-beautiful te lanceren. Bij ons moeten de klanten bovendien geen 5,95 € per week ophoesten om mee te kunnen doen.

De eerste episode is gewijd aan Marvin Gaye want ik heb onlangs nog deel uitgemaakt van het gastpanel op een colloquium over deze grote mijnheer. De eerste stelling die naar voren werd geschoven was dat Marvin Gaye de allerbeste soulzanger aller tijden zou geweest zijn. Hiermee was ik het niet eens. En ik zal u de volgende weken ook duidelijk maken waarom deze stelling niet klopt.

De tweede stelling kon ik wel volledig onderschrijven. Deze luidde: “Marvin Gaye is véél meer dan alleen maar Sexual Healing”. Mijn argumentie krijgt u hier:

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

P.S.: Als kleine uitsmijter rond het thema black is beautiful de volgende inzending van Luc C. uit Deurne. (gezien de reacties op de MP3 van de week dd. 11/6/08 geef ik hier geen grafische illustratie bij.)

Beste Ankie,

Tien jaar geleden zag de meidengroep K3 het levenslicht. Hierdoor was de term huppeltrut geboren. In het voorbije decennium slaagden de twee seuten en de slet er op wonderbaarlijke wijze in om van banaliteit een na te streven deugd te maken. Verontrustend is dat deze leegte de strot in geduwd wordt van onze jeugd.

Bovendien zijn het allang niet meer alleen kansarmen en minderbegaafden die hun kinderen blootstellen aan dit gekrakeel. Ook stabiele gezinnen met geschoolde ouders zien het risico hier niet van in. Zelfs in onderwijsinstellingen wordt dit ritmisch gejammer (met ons belastingsgeld) aan onze kinderen opgedrongen. Nochtans gaat het hier om een regelrechte bedreiging van de democratie in het algemeen en de rechten van het kind in het bijzonder.

Zo zal mijn dochter die graag naar culturele meerwaardemuziek luistert, zoals Muddy Waters, Ry Cooder of AC/DC, weldra op school getergd worden met bovengenoemde muzikale misbaksels. Dit alles met de bedoeling elke mogelijke vorm van diversiteit in de kiem te smoren en enig afwijkend gedrag prematuur te ontmijnen en hen bijgevolg klaar te stomen om fan te worden van Dana Winner en de Pfaffs. Dit gaat toch niet samen met het vormen van onze jonge wondertjes tot vrije mensen met een kritische geest.

Daarom verzoek ik u met enige aandrang om er alles aan te doen wat binnen uw mogelijkheden ligt om dit te veranderen. Zelf start ik alvast een groep op facebook, met de ronkende titel: “Red onze Jeugd, Stop K3!”
Met vriendelijke groeten,

Andoke

P.S.: Omdat ik niet wil overkomen als een verzuurde zagevent die onze kleinsten geen vrolijkheid gunt, lever ik hier alvast een leuk deuntje dat aantoont dat muziek wel én voor de kleintjes; én van kwaliteit kan zijn:

Kopie: aan talrijke vrienden en sympathisanten

Vrienden en sympathisanten,

Lap, ’t is zo ver! Voorbije week heeft Vlaanderen andermaal getoond dat het nog altijd niet in het reine is gekomen met zijn oorlogsverleden. Twee weken geleden kreeg de samenleving in Vlaanderen het nog zwaar te verduren door de oprichting van MNM, en nu voert men quota in op alvast twee andere staatszenders.

Dat dit zo ver is moeten komen, is in grote mate te wijten aan Vlapo, een criminele non-talent organisatie voor aan lager wal geraakte BV’s en rechts aangebakken dorpspolitici, die ijveren voor meer Vlaamsche muziek op onze radio’s (lees: ijveren voor hun eigen portemonnee.) Dat staatszenders die principieel neutraal en onafhankelijk zouden moeten zijn, zwichten voor deze politieke extremisten en eenvoudigweg op hun verzoek Stalinistische censuurpraktijken invoeren, is een kaakslag voor de democratie.

Eén van de politieke barricadenspringers voor deze cultuurbaden naar Noord-Koreaans model, is Geert Bourgeois. Deze extreem-rechtse Vlaams-Nazitionalist deelde ooit met het budget voor ontwikkelingssamenwerking subsidies uit aan televisieprogramma’s, zoals Familie en Vlaanderen Vakantieland (lees hier, blz. 31), en wil nu aan iedere burger het Vlaamse levenslied opdringen als culturele volmaaktheid. Deze idealisering van de boerekermiscutluur past perfect in het rijtje van Holocaust, Goelag en Bush-doctrine. Een krachtig antwoord van de VN-veiligheidsraad dringt zich dan ook op.

Wanneer liberale Margriet mekkert dat er weinig Vlaamsche schlagers op de radio worden gespeeld, kan ik als blues-liefhebber nog veel harder mekkeren. Bovendien biedt mijn muziekkeuze wél een culturele meerwaarde.

Wanneer Luc Appermont vraagt ofdat er een kwaliteitsverschil bestaat tussen Bob Dylan en ‘in een klein stationnetje’, is mijn antwoord volmondig: “Ja!!!”

En wanneer Micha Mara vraagt: “Wat is kwaliteit?” Is mijn antwoord: “Dit!!!”

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

P.S. Om ons standpunt kracht bij te zetten, is er ook een actiegroep opgericht op facebook: Voor een vrij en open Vlaanderen, geen quota op onze radio’s!

Tanya Donelly

Vrienden en sympathisanten,

Toen alternatieve muziek begin jaren ’90 eindelijk op de radio mocht gedraaid worden, begonnen sommige muzikanten promiscu artistiek gedrag te vertonen. Eén van de beruchte rondfladderaarsters was de aaibare Tanya Donelly. In de jaren ’80 richtte ze met haar stiefzus, Kristin Hersh, de onvergetelijke Throwing Muses op.

Kim Deal

Na een tijdje kon Tanya hier geen voldoening meer uit putten en ging ze vreemd met mijn persoonlijke (culturele) natte puberdroom, Kim Deal, die toen vond dat ze niet genoeg aandacht kreeg bij de Pixies (de beste groep aller tijden, nvdr.) Niet lang daarna voelde koddige Tanya dat ook de Breeders voor haar te klein waren en besloot ze om op haar eigen te beginnen.

Belly - Star

In 1993 bracht ze met haar eigen band (Belly) haar debuutalbum, Star uit. Een mijlpaal die genomineerd werd voor drie Grammy’s, maar vooral: een aanrader!

Om een stukje te horen begeleid door irrelevante beelden:

Tot de volgende keer alweer,

Andoke