Vrienden en sympathisanten,

Vorige week ontving de grote Paul McCartney in het Witte Huis de Gershwinprize for popular song, toegekend door de Library of Congress.

Tijdens zijn dankrede bewees deze krasse 68-jarige dat hij zich nog niet heeft laten muilkorven.

Ik ben van kindsbeen af fan van de muziek van Macca, maar nu bewonder ik ook zijn persoonlijkheid!

Nog een leuke herinnering:

Paul, we love you!

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

Vrienden en sympathisanten,

Vandaag ben ik bij het zondagochtendlijke zappen tussen kinderprogramma’s op de kids top 20 gestoten. Mijn dochter ging spontaan terug met haar houten treintje spelen. Ik daarentegen ben blijven hangen. En mijn darmen liggen nog altijd in de knoop.

Bij dit nieuwe concept als bindmiddel tussen reclameblokken worden kinderen nog jonger geconditioneerd om te leven met wansmaak en dit door ze samen met een meerderjarig kind te laten wuiven naar de camera op de tonen van marsmuziek voor analfabeten.

Dit innoverende magazine is opgebouwd rond de klassieke hitparadefromule, waarvan men hier een frauderesistente vorm gebruikt – men mag on line stemmen tussen de door VTM vooraf uitgekozen songs waarvan toevallig de meerderheid TV-tunes zijn uit eigen stal. Zo zullen de kids ‘Highway to Hell’  nooit naar zijn verdiende plaats kunnen stemmen. Verder worden er tijdens dit programma ook journalistieke topprestaties geleverd. Zo mocht ik deze ochtend meemaken hoe een deugeniet de locale would-be Natalia van de week op de rooster legde. “Wat is uw grootste wens?”  “Een groot weeshuis bouwen voor alle kindjes zonder mama en papa!” De honger uit de wereld helpen klonk ineens zo passé.

Enfin, ik ga hier nu niet doorbomen over het feit dat de presentatrice van dienst, buiten een gebrek aan blond haar, ook enkele dictielessen kon gebruiken. Ik ga jullie gewoon laten genieten van leuke kindermuziek. Van een man die zelf 14 koters op de wereld heet geworpen, Mississippi John Hurt.

Om te kijken en te horen:

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

Vrienden en sympathisanten,

Voorbije woensdag kwamen de Pixies nog eens langs België en een hele hoop prille dertigers leek net zo opgewonden als hun kinderen bij de aankomst van Sinterklaas.

Voor de ouderen en de jongeren die de Pixies misschien niet zouden kennen: de Pixies zijn de missing link tussen de Beatles en Nirvana, en ondanks een volledig gebrek aan X-factor zowat het beste groepke aller tijden.

De recensenten van de Morgen en de Standaard waren zo geraakt door het optreden dat ze elkaar in de armen vielen en samen hun huiswerk maakten. (lees hier: versie 1 en versie 2)

Wat de liefhebbers onthouden is dat we kregen wat we verwachten van een Pixies-optreden: geen overtollig geleuter tussen de nummers, strak samenspel en een Black Francis die zingt of dat het zijn laatste concert ooit is.

Om nog eens na te genieten:

En nog een extraatje dat ik heb teruggevonden op het web:

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

P.S.: Joris, sorry voor ‘t plagiaat

Vrienden en sypathisanten,

Aanschouw deze dag als een mijlpaal in de muziekgeschiedenis. Vandaag wordt het ganse oeuvre van de grootsten der groten - digitaal geremastered – heruitgebracht. Rennen maar! Naar de platenwinkel wel te verstaan.

De Beatles hebben bereikt wat niemand ooit voor hen bereikt heeft en wat volgens geavanceerde kwantitatieve onderzoeksmodellen de eerste tien duizend jaar ook niet opnieuw zal bereikt worden door iemand anders. Bovendien is het repertoire van de Fab Four na meer dan 40 jaar nog geen spatje verouderd – iets wat het werk van Regi Pinxten volgens mij niet zal overkomen.

Het spreekt voor zich dat het verzamelde werk van het goddelijk kwartet uit Liverpool in geen enkele huiskamer kan ontbreken. Dit aan uw kinderen ontzeggen zou getuigen van slecht ouderschap en daarenboven uw kinderen met een culturele leerachterstand opzadelen. Dus rennen maar!

Ik vraag terstond ook aan Kind en Gezin om in hun nieuwe richtlijnen op te nemen, dat bij elke onthaalmoeder een poster van the Fab Four aan de muur moet komen. En dat hun muziek wordt opgenomen in het opvoedingstraject. Dat kan veel goed maken.

Als voorproevertje, vrienden en sympathisanten, een juweeltje van de hand van George Harrison waarop de toen nog jonge gitaarlegende, Eric Clapton, het viertal kwam begeleiden.

Tot de volgende keer alweer,

Andoke

P.S. Omdat het altijd en overal de ideale moment is voor some Beatlemania en omdat wij voorstaanders zijn van het principe: ‘Veel is niet genoeg,’roepen wij de komende week tot officiele MP3-van-de-week Beatles-feestweek uit.

Vrienden en sympathisanten,

Waar we in de 80’ies – vanwege de ontdekking van het Aids-monster – continu gemoraliseerd werden met de risico’s van sex, mocht het in de jaren 90 weer plezant worden. Eén van de grote nieuwigheden van dit tijdperk was het vrouwelijke orgasme. Er kon geen week voorbij gaan of Goedele Liekens – een boeretrut die enige jaren voordien het stadscentrum van Begijnendijk op zijn zijn kop had gezet door in een lange broek naar de zondagse mis te gaan – kwam in één of ander praatprogramma dit fenomeen toelichten. Op de vraag of dat deze non die haar roeping gemist had zelf ooit een vrouwelijk orgasme beleefd heeft, hebben we het antwoord nooit kunnen achterhalen. Vast staat wel dat Goedele beter een keer in de kakker was genomen.

Soit, in deze periode begonnen vrouwen seksueel te emanciperen, met alle gevolgen van dien. Op muzikaal gebied leidde dit tot volgende klaagzang:

Tot de volgende keer alweer,

Andoke